Het verhaal achter de foto’s

Ramon is 45 jaar oud en heeft een verleden in theater en horeca, maar zijn leven veranderde ingrijpend toen hij in 2009 de diagnose schizofrenie kreeg. Hij keerde terug naar Sneek, de stad waar hij opgroeide. De jaren die volgden waren zwaar: naast psychoses kwamen er ook depressies bij. “Dit duurde een jaar of 5-7,” vertelt hij. Een keerpunt kwam toen hij fitness ontdekte. “Sinds ik fitness heb ontdekt is de depressie op de achtergrond. Al merk ik wel dat ik weer de verkeerde kant op ga als ik een tegenslag te verwerken krijg. De fitnessclub is dan mijn enige uitweg om er weer bovenop te komen.”

Tegenwoordig zet Ramon zich in voor anderen: als moderator bij Depressie Connect en als kletsmaatje voor anderstaligen. Dat hij ook meedeed aan de fotoshoot past daarin. “Ik help graag organisaties die de levens van chronisch zieken proberen te verbeteren,” zegt hij. Voor de camera staan is nieuw voor hem, maar hij haalde er veel plezier uit: “Het is voor mij ook een klein avontuurtje,” aldus Ramon.

Luna werd geboren op Curaçao en woont al meer dan de helft van haar leven in Nederland. Ze was dertien toen een docent als eerste het woord ‘depressie’ liet vallen. “Ik wist er toen helemaal niks over.” Sindsdien is de somberheid nooit echt weggegaan, al hield ze dat lange tijd verborgen. “Ik wilde niet als ziek en zwak gezien worden,” vertelt ze. Op Curaçao is mentale gezondheid een groot taboe, en dat stilzwijgen herkent ze nog altijd bij anderen. Het doorbreken ervan is dan ook een van de redenen dat ze meedeed. “Er zijn zoveel mensen die elke dag moeten vechten om hun dagen door te komen. Ik ben zo iemand. Ik wil laten zien dat het oké is als je niet oké voelt.”

Dat Luna voor de camera ging staan, was voor haar dan ook een bewuste keuze. “Als ik wil dat er in de wereld meer ruimte en aandacht komt voor mentale aandoeningen zoals depressie, dan kan ik bij mezelf beginnen,” zegt ze. De fotoshoot laat volgens haar precies zien hoe depressie er in het echte leven uitziet. “Dit ben ik… met depressie en al.” Ze hoopt dat DepressieNet uitgroeit tot een plek van hoop, kennis en herkenning.

Bas, 29 jaar oud, komt uit Groningen en omschrijft zijn leven als “een constante en zinloze strijd tegen mijzelf in een wereld waarin ik mij niet thuis voel, hoe hard ik het ook probeer.” Al zo’n drie jaar leeft hij met een altijd aanwezige depressie, een worsteling die hij ervaart als een strijd tegen een chaotische wereld die geen stilte kent. Toch laat hij het er niet bij zitten, en dat is precies waarom hij besloot mee te doen aan de fotoshoot.

Juist als ervaringsdeskundige weet Bas hoe diep mensen kunnen zinken, en dat gevoel drijft hem. “Ik heb een stille hoop dat er dingen beter zouden kunnen in de geestelijke gezondheidszorg,” schrijft hij. Hij hoopt dat organisaties zoals DepressieNet daarin een nuttige schakel kunnen zijn, en wilde daar zelf iets aan bijdragen. “Om hier persoonlijk iets aan te kunnen bijdragen, vind ik een mooi gegeven.”

Anniek is 26 jaar en houdt zich het liefst bezig met creatieve hobby’s, spelletjes spelen en nieuwe dingen leren. Ze studeerde Psychologie en Behaviour Change en werkte daarna in het sociaal domein. Momenteel is ze uitgevallen en zit ze in haar tweede depressie. “Echt een donker, diep, vermoeiend dal waar je niet uit komt,” omschrijft ze het. “Alles kost bergen energie. Vastzitten in negatieve gedachtencirkels. Alleen maar willen slapen.” Op de dag van de fotoshoot was ze net weer gestart met antidepressiva, en toch was ze er. Toen een vriendin de oproep doorstuurde, twijfelde Anniek even, maar besloot ze wel te gaan. “Ik ben depressief en wil me daar ook niet voor schamen. En ik vind het mooi om wat te kunnen bijdragen, zelfs in je slechtste staat.”

Tijdens de shoot genoot ze van de ervaring. “De sfeer was ontzettend leuk. Ik heb lekker gebabbeld en voelde me heel snel op m’n gemak.” Het poseren vond ze wel spannend, maar fotografe Annelien nam de tijd, ze leerden elkaar kennen en konden al snel samen lachen. “Ik vond het ook tof om de andere deelnemers te ontmoeten. Je voelt je dan toch wel verbonden met elkaar.”

Sanne is 30 jaar en woont in Harderwijk. Ze is een echt buitenmens, je vindt haar het liefst in de bossen, of lezend in de tuin, omringd door haar hond, kat en kippen. Al sinds haar vijftiende heeft ze te maken met depressies. Na een eerste depressie en therapie dacht ze dat het achter haar lag, maar de depressie keerde terug, ditmaal ook met angstklachten. “Het blijft lastig om hierover te praten. Niet omdat ik het niet wil delen, maar iets in je blijft het tegenhouden. Dat is toch de depressie,” zegt ze.

Vorig jaar schreef Sanne in haar dagboek: “Iets doen omdat ík het wil, en dit niet van anderen laten afhangen. Niet twijfelen, je durft best.” Toen ze de oproep voor de fotoshoot zag, was haar reactie direct: “Yes, dit is zo gaaf!” Vroeger had ze zo’n stap niet durven zetten. Nu durft ze dat wel. De shoot zelf vond ze leuk om aan mee te doen. “Voor de camera staan was een nieuwe ervaring, maar ik voelde mij op mijn gemak.” Ook het ontmoeten van de andere deelnemers maakte indruk. Weten dat je er allemaal bent vanwege depressie, dat maakte het extra bijzonder.